การแสดงนาฏศิลป์ไทย

การแสดงพื้นเมือง

เป็นศิลปะแห่งการร่ายรำที่มีทั้งรำและระบำที่คิดค้นสร้างสรรค์จากวิถีชีวิต วัฒนธรรม หรือการละเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มชนตามวัฒนธรรม ในแต่ละภูมิภาค ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็น 4 ภูมิภาค

การแสดงพื้นเมืองภาคเหนือ

เป็นศิลปะการรำและการละเล่น หรือที่นิยมเรียกกันทั่วไปว่า “ฟ้อน” การฟ้อนเป็นวัฒนธรรมของชาวล้านนา และกลุ่มชนเผ่าต่าง ๆ ของภาคเหนือ ลักษณะของการฟ้อน มีลีลาท่าฟ้อนรำที่นุ่มนวล อ่อนช้อยงดงาม แต่ก็มีการแสดงที่มีความเข้มแข็ง หนักแน่นอย่าง ตบมะผาบ ฟ้อนดาบ

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน เช่น วงสะล้อ ซอ ซึง กลองปู่เจ่ กลองแอว เป็นต้น

การแสดงพื้นเมืองภาคกลาง

เป็นศิลปะการร่ายรำและการละเล่นของชาวภาคกลาง ซึ่งส่วนใหญ่มีอาชีพเกี่ยวกับ เกษตรกรรม ประเพณี ศิลปะการแสดง จึงมีเรียบง่าย ความสอดคล้องกับวิถีชีวิต ที่มีความบันเทิง สนุกสนาน เป็นการพักผ่อนหย่อนใจจากการทำนา ทำไร่ หรือเมื่อเสร็จจากฤดูกาลเก็บเกี่ยว เช่น การเล่นเพลงเกี่ยวข้าว รำโทน หรือรำวง รำเถิดเทิง รำกลองยาว ระบำชาวนา เป็นต้น

การแต่งกายตามวัฒนธรรมของท้องถิ่น และใช้วงปี่พาทย์ หรือวงพื้นบ้าน เครื่องดนตรีกลาง เช่น ระนาด ฆ้อง ปี่ กลองยาว กลองโทน ฉิ่ง ฉาบ กรับ และโหม่ง เป็นต้น

การแสดงพื้นเมืองภาคอีสาน

เป็นศิลปะการรำและการละเล่นของภาคอีสาน มาจากความเชื่อ วัฒนธรรม ประเพณี วิธีการดำรงชีวิต แบ่งได้เป็น 2 กลุ่มวัฒนธรรมใหญ่ ๆ อีสานเหนือ และ อีสานใต้

อีสานเหนือ

นิยมเรียกการแสดงว่า “ฟ้อน เซิ้ง และหมอลำ” กระบวนท่ารำที่สวยงาม เน้นความพร้อมเพรียงในการรำ ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านประกอบการแสดง ได้แก่ แคน โปงลาง พิณ ซอ กลองยาวอีสาน ฉิ่ง ฉาบ ฆ้อง และกรับ โหวด